Hiç bilinmedik yerlere hiç tanınmadık yüzlere ihtiyacı olur bazen insanın.En yakınlarında o samimiyeti hissedemediği olur.Bilinmezliği ister bazen sadece varoluşu düşünmek onu rahatlatır.Her şey onu sıkabilir hissedişini kaybettiğini görmek istemez insanların.Olduğuna inandığını,olamayışı gibi görmek istemez bazen.
Gördüğü hiçbir somutluk onu tatmin edemez,dokunuşlar yetersizleşir,anlamı kalmaz hiç bir hissedişin var olamıyorsan şayet.İnsan bazen birini kendi gibi hissetmek ister en az kendisi kadar yakın,en kayıtsız en şartsız,saf olanı görmek ister.
Temiz kalabilen bir şeyleri hissetmek ister insan bu varoluşta.Hiçbir beklenti gütmeden sadece masumiyeti seyretmek.Bir sözcüğü,bir mısrayı,bir melodiyi,sıcak bir rüzgarı,yağmur kokusunun o tazeleyici ferahlığını,eşsiz gecenin karanlığını,gizemini,korkutucu serinliğini,yaz gecelerinin neşesini,kış gecelerinin bitmezliğini..İnsan bazen çok şey ister belki de.İnsan bazen sadece ister aslında.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder